Яшчэ напачатку сваёй музычна-даследчыцкай кар’еры я заўважыў, як небяспечна абмяжоўваць сваю ўвагу пэўнымі стылістычнымі або геаграфічнымі рамкамі. У гэтым кантэксце асаблівую важнасць набывала ў маёй працы наведванне фестываляў, дзе ў сэнсе адкрыццяў адзін канцэрт мог замяніць цэлую вандроўку. Але, каб адкрыць для сябе малады гурт «Акропаль», давялося ўсё ж паездзіць па краіне.
Калі Меккай прыхільніка беларускага року доўгі час было «БАСовішча», на якім і адкрываліся ўсе зоркі нацыянальнага року апошнія 20 гадоў, дык пасля так званага «зменавехаўства», калі з 2005 году новае кіраўніцтва аргкамітэту гонар адкрыццямі здало за гонар татальнай змычкі з шоў-бізнэсам, дзе гасцей шануюць ужо не за творчую прынцыповасць, а за выгадныя кантракты (як гомельская «Rasta» з кантрактам ЕМІ на «БАСах-2007»), чакаць там чагосьці неверагоднага не даводзіцца (ну хіба назавеш адкрыццём беларускага року поспех на «БАСах» нашых маладых батракоў расійскага музрынка «Сок» ды «Флаус и Кляйн»?) Нездарма ж гітарыст «Уліса» Слава Корань сказаў у нядаўнім інтэрв’ю «Белгазеце»: «Яны забілі «БАСовішча»!»
Але гэта не азначае, што ў краіне зусім спыніўся вольны творчы працэс. Дзіўна, але для мяне асабіста пасля выхаду кнігі «222 альбомы беларускага року» яна і стала каталізатарам адкрыццяў.
Уявіце сабе: тэлефонны званок адной летняй раніцы спалучае мяне з добра знаёмым, але без аніякіх асабістых кантактаў беларускім горадам Смалявічы. «Добры дзень! Гэта вы адзін з аўтараў тае кнігі? А мы гурт «Акропаль», выдалі альбом, цяпер нас цікавіць ваша думка пра яго».
Здавалася б: ну што можна чакаць ад гурта, якога і на «Адборышчах» ні разу не было (потым акажацца, што іх заяўкі проста ігнаравалі новыя кухары фэсту) і ні ў якіх прыкметных «БМАшных» зборніках ён не засвяціўся (потым акажацца, што нямала «зычліўцаў» паездзілі ім з гэтай нагоды па вушах)? Але я перасіліў ляноту і пад’ехаў на сустрэчу, ды вось слухаю новы унікальны прадукт.
Першае ўражанне: дзе яны былі, калі мы з Супрановічам натужна кляпалі першы зборнік беларускага хардкору «Hardcoreманія: чаду!»? Бо такіх адкрыццяў, як «Акропаль», не прадэманстравалі тады ні «Куклы», ні «J_Морс» (так-так, поп-зоркі спрабавалі сябе і ў хардкоры напачатку), а здолелі хіба толькі мінскія «Garadzkija» ці беластоцкі «Zero-85».
Не скажу, што «Акропаль» – каманда такая ўжо аж надта спелая. Пытанні падчас праслушкі ўзнікаюць: «Чаму раз-пораз здаецца няшчырым вакал? Чым адрозніваецца ідэалогія песень «Дзе?» і «Дзе ты дзе?»? Чаму «губляюць мяне» не толькі ў творы «Згубілі мяне»? Пра што вашыя беларускамоўныя інструменталкі?»
Але ж рэальна: інструменталак беларускамоўных у гэтай краіне не было ўжо гадоў 300! У «Акропаля» іх тры («Вы», «Згубілі мяне», «Дзе?»). Плюс 8 грунтоўна распрацаваных тэкставых тэм: «Звер», «Надзея», «Глядзець ці лятаць», «Памёр Максім», «Еўропа+Беларусь», «Прывітанне»...
Але самае класнае, што ёсць і рэальны шэдэўр «Requiem»:
Уваходзь у наш брудны паток!
Крычы, каб тут кожны змоўк.
Катуй, рабуй душу, уваходзь,
Страляй, каб зноў іх калоць.
Тут засталіся тупыя іглы, пустыя шпрыцы...
Дзеці ж нас помняць, унукі нам скажуць:
«Благія бацькі!»
На жаль, шмат непатрэбных слоў.
Як вам ісці па галовах сыноў?
Калі ўсе разам канем ў дрыгву?
Калі мы скончым вайну?
Нядзіўна, што ўсю восень гэты твор меў трывалую ратацыю ў хіт-парадзе «Тузін гітоў», а 27 кастрычніка стаў лаўрэатам фестывалю «Рок-Кола» ў Полацку.
Дабротнасць якасці запісу лёгка растлумачвае майстарынг вядомай мінскай студыі «Iron Gleb», пра што дасціпна распісана ў буклеце. Але апошняе пытанне: «Хлопцы, вы прапануеце на рынак рэальна таленавіты дэбют, дык чаму ж так заканіфолілі склад гурта – 000062619 (гітара); 000060819 (бубны); 000091319 (бас); 000061719 (гітара, голас)?» Краіна ж павінна ведаць імёны сваіх героеў.
А карціны Леанарда да Вінчы ў мастацкай аздобе – гэта знаходка: па-першае, эфектна; па-другое, ніхто ўжо і за аўтарскія правы не патурбуе. Зрэшты, а каго турбаваць: 000061719 ці 000091319? Дый дзе іх шукаць? Яны ж самі сваім альбомам задаюць пытанне: «Дзе вы згубілі мяне?». Але знайсці іх усё ж можна на сайце http://akropal.ucoz.ru.
А я дык спярша хваліўся, што прынамсі дваіх з «Акропалю» бачыў жыўцом, праўда, не на сцэне і без інструментаў, а потым доўга марыў дачакацца іхняга жывога выступу. І быў на ім у Смалявіцкім доме культуры ўжо ў верасні мінулага году, а вось да Мінска хлопцы пакуль не даехалі, хоць у розных інтэрнэт-плебісцытах іхнія песні (у першую чаргу «Requiem») паспяхова канкурыруюць з такімі праверанымі хіт-мэйкерамі, як брэсцкая «Сцяна», мінскі «P.L.A.N.», магілёўскія «Глюкі», барысаўскі «Arcanum».
Вітаўт МАРТЫНЕНКА,
музычны крытык